( 1 ) - معناى تفسير تفسير ، روشن ساختن مفهوم آيات قرآن و واضح كردن منظور پروردگار است . بنابراين ، در تفسير نبايد به مدارك ظنى و غير قابل اطمينان ، استناد نمود بلكه بايد به دلايلى تكيه كرد كه عقلا و يا شرعا حجيت و اعتبار آن ثابت و مسلّم است زيرا : اولا : پيروى از دلايل ظنى و غير يقينى ، شرعا ممنوع و نارواست . و ثانيا : نسبت دادن مطلبى به خدا ، بدون اذن وى حرام و گناه بزرگ و نابخشودنى است چنان كه خداوند مىفرمايد : قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ . « 1 » [ به آنان ] بگو كه آيا [ در اين گفتار ] خدا به شما اذن داده است يا به وى افترا مىبنديد ؟ وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ . « 2 » از آن چه علم و آگاهى كامل بر آن ندارى پيروى مكن ! در اين مورد ، آيات و روايات فراوانى در دست داريم كه انسان را از استناد و عمل نمودن به آن چه كه اطلاع دقيقى از آن در دست نيست ، سخت برحذر مىدارد علاوه بر آن ، روايات فراوان ديگرى از طريق شيعه و سنى به ما رسيده كه در قرآن از تفسير به رأى و سليقه‌اى و از تأويلات دلبخواهى شديدا نهى و جلوگيرى مىكنند .

--> ( 1 ) . يونس / 59 . ( 2 ) . بنى اسرائيل / 36 .